ایران شرقی 21 بهمن 1396 ساعت 9:57 http://www.iess.ir/fa/translate/1227/ -------------------------------------------------- روند مبارزه با مواد مخدر افغانستان از 2001 تا کنون عنوان : بررسی سیاست‌های مبارزه با مواد مخدر آمریکا در افغانستان -------------------------------------------------- آمریکا و متحدان این کشور، رویکردها و روش‌های مختلفی را برای مقابله با گسترش صنایع مواد مخدر افغانستان بین سال‌های 2002 تا 2017 آزموده‌اند. این روش‌ها شامل آخرین حملات هوایی علیه تجهیزات پروسس مواد مخدر است که تحت مدیریت دولت جدید آمریکا صورت گرفته است. جدا از ملاحظات بشردوستانه و فنی، کمبود اصلی که قبلاً بوده و هنوز هم قابل درک می‌باشد این است که رویکردهای در پیش گرفته مبهم می‌باشند. متن : ایران شرقی/ اقتصاد مبتنی بر تریاک افغانستان موجب ناراحتی حامیان بین المللی این کشور بوده و یک چالش بزرگ برای مبارزه با شورش و بازسازی یک دولت کارآمد است. آمریکا و متحدان بین المللی آن کشور از طریق بررسی های دقیق و نظامی راهبردهای مبارزه با مواد مخدر، روش های مختلف مبارزه با مواد مخدر را دنبال کرده اند که عمدتاً بر ریشه کنی و ممنوعیت تمرکز دارند. با این حال، هیچ یک از این راهکارها کمتر شدن قاچاق مواد مخدر را به ارمغان نیاورده است. برعکس، ظاهراً این اقدامات به گسترش در مناطق کشت خشخاش کمک کرده اند. دولت جدید آمریکا اخیراً تصمیم گرفته است تا بیشتر در این بازی مشارکت کند و با انجام نخستین سری از حملات هوایی علیه آزمایشگاه های مواد مخدر طالبان، مبارزه را آغاز کرده است. یلنا جلیکا از شبکه تحلیلگران افغانستان نگاهی به سیاست های مبارزه با مواد مخدر آمریکا در افغانستان داشته تا ارزیابی کند این رویکرد جدید چقدر می تواند مؤثر باشد. در روزهای 19 و 20 نوامبر، نیروهای آمریکایی و افغانستانی یک عملیات 24 ساعته مشترک به منظور حمله به چندین آزمایشگاه مواد مخدر ادعا شده طالبان و یک مقر فرماندهی و کنترل قاچاق در شمال ولایت هلمند انجام دادند. در گزارش مطبوعاتی از سوی "مأموریت حمایت قاطع" اعلام شد که حملات شامل - سه مورد در ناحیه کجکی، چهار مورد در ناحیه موسی قلعه و یک مورد در ناحیه سنگین همگی موفقیت آمیز بوده اند. از ویدئوهای این حملات چنین بر می آید که این عملیات به نام (چاقوی دندانه دار) نام گذاری شده است. نیروهای آمریکایی اعلام کردند که حملات هوایی برای اولین بار بر طبق رویکرد جدید در جنوب آسیا (افغانستان و پاکستان) و تحت استراتژی جدید رئیس جمهور ترامپ انجام شده است. استراتژی جدید اجازه می دهد نیروهای آمریکایی به طور فعال به دنبال عناصر تروریستی بگردند و با همکاری نیروهای افغان به آنها حمله کنند. "به گفته ژنرال نیکلسون" هرگز قبل از این ما این چنین اعتماد و همکاری با نیروهای ارتش افغانستان نداشتیم، که انجام این نوع حملات را ممکن سازد ". اشرف غنی، رئیس جمهور افغانستان بر مبارزات جدید صحه گذاشته و اعلام کرد:" ما برای مقابله با اقتصاد جنایتکارانه و قاچاق مواد مخدر با قدرت کامل آماده و مصمم هستیم. " "شین هوا"، خبرگزاری رسمی چین، به نقل از یک مقام محلی افغانستانی مطرح کرد که "در نتیجه حملات هوایی" 44 قاچاقچی مواد مخدر کشته شده اند و آزمایشگاه های ساخت هروئین آن ها هم کاملاً تخریب شده است ". وب سایت صدای جهاد طالبان افغانستان در تاریخ 20 نوامبر 2017 گزارش داد که ده نفر از اعضای چند خانواده، از جمله کودکان و زنان در اثر حملات هوایی آمریکا در موسی قلعه کشته شدند و هفت خانه هم ویران شده است. آن ها همچنین وجود کارخانه ی ساخت هروئین در هلمند را رد کردند. دولت افغانستان و نیروهای آمریکایی هیچ گونه گزارشی از تعداد تلفات غیرنظامی این حملات ارائه نکرده اند. "مأموریت حمایت قاطع" ( نیروهای آمریکا و ناتو) در مطبوعات خود اظهار داشت که برای اولین بار، هواپیماهای F22A Raptors نیروی هوایی آمریکا در افغانستان مورد استفاده قرار گرفته اند. این نوع هواپیماها "عمدتاً به دلیل قابلیت آن ها برای کاهش تلفات غیرنظامیان و آسیب های ناخواسته با استفاده از بکارگیری بمب های کم دامنه در حملات هوایی آمریکا به کار می رود". با این وجود، به این دلیل که آزمایشگاه های مواد مخدر که برای تبدیل تریاک به هروئین در افغانستان استفاده می شوند؛ کارخانه های مستقل و مشخصی نیستند، امکانات دست ساز دارند و اغلب در خانه ها و محل های مسکونی افراد غیرنظامی فعالیت می کنند، احتمال دارد برخی از قربانیان غیرنظامی وجود داشته باشند. 2017: تحول در سیاست آمریکا رویکرد مبارزه با مواد مخدر آمریکا در افغانستان از دهه 1980 به طور چشمگیری تغییر کرده است. در دهه 1980عمدتاً کار آمریکایی ها مشاهده منفعل تحولات روی زمین بود. پس از مداخله نظامی آمریکا در افغانستان در سال 2001، آمریکا وارد بازی شد و سعی کرد تاکتیک های مختلف مبارزه با مواد مخدر را که عمدتاً در راستای ریشه کنی و ممنوعیت مواد قرار داشت ( و به طور دقیق در بخش ذیل توضیح داده می شود) را دنبال کند. با این حال، در اواخر سال 2017، در نتیجه اعمال استراتژی جدید رئیس جمهور آمریکا در خصوص جنوب آسیا، در سیاست مبارزه با مواد مخدر دولت تغییراتی ایجاد شد و برای اولین بار حملات هوایی علیه تسهیلات و تجهیزات مواد مخدر اجرا شد. این آزمایشگاه ها با شورشیان مرتبط بوده و بدون هیچ گونه محدودیت قانونی- همان طور که پیش از این نیز انجام می شد- فعالیت می کنند. طبق گفته ژنرال جان نیکلسون فرمانده نیروهای آمریکایی در افغانستان حدود 90 روز پس از اعلام استراتژی جدید که به نیروهای آمریکا اجازه داد " در سراسر دامنه و عمق فضای نبرد به دشمن حمله کنند، " نیروهای آمریکایی اولین بمباران ناحیه ای آزمایشگاه های هروئین در هلمند را انجام داده اند. به گفته نیکلسون، استراتژی جدید همچنین به نیروهای آمریکا اجازه حمله به "شبکه های مالی و جریان های درآمد دشمن" را داد. در یک کنفرانس مطبوعاتی دیگر ، نیکلسون اعلام کرد که این حمله ها تازه " آغاز" شده است. او گفت: برای اینکه مقیاس ها را بهتر دریابید باید بگویم که آژانس مبارزه با مواد مخدر در افغانستان تخمین می زند بین 400 تا 500 آزمایشگاه مواد مخدر در این کشور همواره فعال می باشند. ما یک شبه در حدود 10 مورد از آن ها را از لیست خارج کردیم. استراتژی نظامی نیکلسون ضربه زدن به طالبان "از هر نقطه ای است که به آن ها صدمه می زند". به عنوان مثال ضربه زدن به منابع مالی آن ها در دستور کار است. براساس برآورد مأموریت حمایت قاطع، که در تاریخ 30 نوامبر 2017 منتشر شده، عملیات نیروهای افغانستانی و آمریکایی ها علیه آزمایشگاه های هروئین طالبان در تاریخ 19 نوامبر باعث وارد آمدن خسارات مالی 11 میلیون دلاری به طالبان شد. این استراتژی تهاجمی مبارزه با مواد مخدر و بمباران هوایی از اقدامات جدید است. آمریکا قبلاً ممنوعیت ها را دنبال می کرد ولی حملات علیه قاچاقچیان مواد مخدر انجام نمی شد. شاید روش بمباران هوایی به یک دلیل ساده اتفاق افتاده و آن اینکه نیاز به پرسنل کمتری دارد (آمریکا دیگر نیروهای زمینی کافی را برای حملات و ممانعت بیشتر در اختیار ندارد). شاید دلیل دیگر این باشد که چنین حملاتی بیشتر پوشش رسانه ای ایجاد می کند. اکنون نگرانی هایی وجود دارد که در آینده حملات هوایی می تواند به عنوان ابزار اصلی مبارزه با مواد مخدر در افغانستان مورد استفاده قرار گیرد یا خیر. تعداد حملات نیروی هوایی آمریکا در سال گذشته به میزان قابل توجهی افزایش یافته است. با این وجود، هیچ تضمینی وجود ندارد که روش جدید و کنترلشده از راه دور موفق تر باشد. اما تقریباً مطمئنیم که این حملات مرگبارتر خواهد بود؛ زیرا یافته های یوناما نشان می دهد که تعداد تلفات غیرنظامیان ناشی از حمله های هوایی افزایش یافته است. آغاز به کار صنعت مواد مخدر در افغانستان آغاز به کار صنعت تریاک افغانستان به جهاد ضد شوروی در سال 1979 بر می گردد. بین سال های 1979 و 1989 مجاهدین از سود تجارت تریاک برای خرید سلاح برای جنگ علیه شوروی استفاده کردند. پس از خروج شوروی در سال 1989، جناح های متخاصم مختلف مجاهدین، تمایل به ادامه کشت خشخاش در سرزمین های خود داشتند تا بتوانند مبارزات کوچک خود را تأمین مالی کنند، که منجر به جنگ های جناحی در دهه 1990 گردید. هنگامی که طالبان در سال 1996 قدرت را در دست گرفت، آنها هیچ گونه حمایت قابل توجه مالی بین المللی نداشتند. رژیم آنها به رسمیت شناخته نشده بودند و از تولید تریاک به عنوان منبع درآمد مالی بهره برداری کردند. نیروی مخالف آنها، یعنی اتحاد شمال هم از سود مواد مخدر برای حفظ پایگاه و موقعیت قدرت خود استفاده کرد. گرچه طالبان جهت خشنود کردن سازمان ملل متحد و جذب کمک برای کشور، کشت مواد مخدر را در آخرین سال حکومت خود یعنی در سال 2001 ممنوع اعلام کرد، تولید تریاک افغانستان بین سال های 1979 و 2002 بیش از 15 برابر رشد داشته است. افغانستان به بزرگ ترین تولیدکننده تریاک جهان تبدیل شد و تقریباً سه چهارم تولید جهانی تریاک را انجام می دهد. در طول دهه های 1980 و 1990 آمریکا در زمینه مبارزه با مواد مخدر در افغانستان تقریباً هیچ گونه سیاستی نداشت. گرچه سازمان سیا از مبارزان مجاهدین حمایت و پشتیبانی می کرد، اما بر دخالت آن ها در زمینه قاچاق مواد مخدر نظارت نداشته است. براساس کتاب نوشته شده توسط آلفرد و مک کوی با عنوان "در سایه های قرن آمریكا"(آماده چاپ است)، وزارت امور خارجه در مورد مواد مخدر گزارش هایی ارائه داده است. برای مثال، در اواخر دهه 1980، اعلام شده که عناصر مقاومت، تولید مواد مخدر و قاچاق مواد مخدر را آغاز کرده اند تا "برای مقابله با دشمن برای گروه های تحت حمایت خود منابع مالی فراهم کنند و هزینه های خرید سلاح" نیز تأمین شود. مک کوی همچنین از چارلز کوگان، مدیر سابق عملیات های بخش افغانستان در سازمان سیا نقل کرده که در سال 1995 گفت: "پراکندگی هایی در برنامه ریزی وجود داشت و قاچاق مواد مخدر همچنان ادامه دارد، بله. اما هدف اصلی انجام شد. نیروهای شوروی افغانستان را ترک کردند. " آمریکا وارد بازی شد: 2002 - 2009 در ابتدای مداخله بین المللی در افغانستان، سیاست بر روی کاغذ، و همچنین اقدامات در زمینه مبارزه با مواد مخدر، مبهم بود. این مسئله هم برای بازیگران غیرنظامی و هم برای بازیگران نظامی صدق می کرد. بهترین مثال در مورد سیاست ها، قطعنامه 1401 شورای امنیت سازمان ملل متحد در مارس 2002 است. این قطعنامه دستورالعمل را به مأموریت کمک رسانی به سازمان ملل متحد در افغانستان (یوناما) داد که در آن اهمیت حیاتی مبارزه با کشت و قاچاق غیرقانونی مواد مخدر ذکر شده است. این موارد فقط در بندهای مقدماتی مقررات پیشنهادی قطعنامه ظاهر شده است. بدین معنی که هیچ خط مشی حقیقی خاصی در متن اصلی مشخصاً قرار نگرفت. نیروهای نظامی آمریکا و نیروهای نظامی متحدان یک بازی سیاسی حساس انجام دادند تا متحدان نظامی افغانستانی خود را آزرده خاطر نکنند. همان طور که تحلیلگر آلمانی Citha D. Maass در گزارش خود نوشته بود و توسط شبکه تحلیلگران افغانستان ترجمه شد "کارآفرینان جنگ اتحاد شمال سابق [کسانی که] خود را در قالب نظام سیاسی نو ظهور تحت پوشش سیاستمداران مشروع تلفیق کرده بودند" بازی حساسی شروع کردند. آمریکا، با داشتن تنها 9700 نیروی زمینی تا پایان سال 2002 رویکرد مشاهده و عدم مداخله را نسبت به مشکل مواد مخدر در افغانستان اتخاذ کرد. آن ها بر کار با جنگ سالاران سابق (که در تجارت مواد مخدر دخیل بودند) متمرکز بودند تا با القاعده و طالبان مبارزه کنند. لازم به ذکر است که تلاش های آمریکا سازمان ملل متحد و انگلیس در راه مبارزه با مواد مخدر، همچنین شامل ایجاد نهادهای جدید مانند وزارت نوین مبارزه با مواد مخدر، پلیس مبارزه با مواد مخدر افغانستان، نیروی کاری عدلی جنایی و همچنین فعالیت هایی مانند در نظر گرفتن برنامه های معیشتی جایگزین برای کشاورزان است. با این حال، این تحلیل فقط مربوط به بخش نظامی استراتژی مبارزه با مواد مخدر است. بر اساس بخشی از توافق نامه سال 2002 بن، انگلستان ابتدا در نظر داشت نقش "کشور رهبر" را در میان جامعه بین المللی جهت حمایت از مبارزه با مواد مخدر، در طول دوره دولت انتقالی در افغانستان بازی کند (آلمان بر اصلاحات پلیس، ایتالیا در مورد اصلاحات عدلی و آمریکا در ایجاد نیروهای نظامی جدید افغان نظارت داشتند). سیاست مبارزه با مواد مخدر بریتانیا ملاحظات سیاسی مشابه آمریکا را دنبال کرد و یک برنامه ریزی برای تبلیغ و رشد ریشه کن سازی کشت خشخاش با در نظر گرفتن جبران خسارت های مالی انجام شده بود. دولت در لندن برای هر هکتار (0.2 هکتار) زمین کشت خشخاش که توسط خود کشاورزان ریشه کن شود، به کشاورزان 350 دلار آمریکا پرداخت می کرد. بریتانیا برای این برنامه بودجه 71.75 میلیون دلاری تدارک دیده بود. در سال 2002 نیروهای انگلیس در کابل متمرکز شدند و 1700 سرباز در کنار سایر واحدها کار می کردند. سازمان ملل هم این ابتکار را حمایت و تسهیل کرد. در قطعنامه 2003 شورای امنیت سازمان ملل متحد در رابطه با افغانستان تأکید شد که "کمک های مالی جهت بازسازی یا تجدید بنا باید فراهم و ارائه شود [...] مقامات محلی هم تعهدات خود را به حفظ محیط امن انجام دهند، و به قوانین حقوق بشری در راستای مبارزه با مواد مخدر احترام بگذارند". ولی، آن سیاست گذاری ها لغو شد و بی نتیجه ماند. بعد از کمتر از یک سال مشکلات متعدد از جمله فساد به وجود آمد و برنامه ریزان از وضع موجود به ستوه آمدند. این برنامه به طور عمده بر روی ننگرهار تمرکز داشت. در آن زمان ننگرهار یکی از بزرگ ترین ولایت های تولید خشخاش بود و سربازان انگلیسی هنوز به هلمند؛ که بزرگ ترین ولایت تولیدکننده است، نرسیده بودند. همچنین طرح های اقدامات محلی جایگزینی کشت خشخاش در محل های دیگر با مشکلاتی مواجه شد و پشتیبانی انگلیسی ها به طور کامل محقق نشد. تا سال 2004 سیاست تنها بر روی ممانعت و ممنوعیت متمرکز شده بود. این سیاست چندان موفقیت آمیز نبود و تأثیر مطلوبی هم نداشت. یک سری اطلاعات در دست است که اغلب توسط متحدان افغانستانی ها فراهم شده و گاهی دارای نقص و خدشه بوده و قضاوت های شخصی در آنها صورت گرفته است. در ژانویه 2006 هنگامی که قرارداد (پیمان) افغانستان و توافق نامه کلیدی سیاسی میان جامعه بین المللی و دولت افغانستان به اجرا در آمد، انگلیس به عنوان کشور رهبر مبارزه با مواد مخدر مطرح شد. اما همانند بخش های دیگر، افغانستان حداقل به طور اسمی و ظاهری نشان داد که بر اوضاع مسلط شده است و از این پس سیاست ها و اجرای آن ها به رهبری خود "افغانستان" انجام می شود. آمریکا در اوایل سال 2004 منتقد اقدامات مبارزه با مواد مخدر انگلیس شده بود. آمریکا عمدتاً این رویکرد ریشه کن سازی را"بیش از حد محدودکننده" یافته بود. جیمز رایزن، روزنامه نگار آمریکایی در کتاب "وضعیت جنگ: تاریخ رازآلود سیا" و دولت بوش "(ص 152-62) این موضوع را توضیح داد. احتمالاً تنها یک یا تعداد کمی حمله هوایی کوچک علیه اهداف مربوط به مواد مخدر بعد از حادثه 11 سپتامبر انجام شده بود (یک تیم نیروهای ویژه انگلیسی در حملات هوایی آمریکا علیه آزمایشگاه های مواد مخدر فراخوان شده بودند. اما مشخص نیست که آیا فرماندهان آمریکا از هدف آگاه بودند یا خیر). رایزن بعداً به نقل از رابرت بی چارلز معاون بخش بین الملل امور لازم الاجرای مبارزه با مواد مخدر در وزارت امور خارجه آمریکا عنوان کرد که: ما به طور منظم گزارش هایی از محل آزمایشگاه ها در دست داشتیم. تعداد آن ها زیاد نبود. ما می توانستیم همه آن آزمایشگاه ها را در سه استان اول دخیل در قاچاق مواد مخدر .. در عرض یک هفته نابود کنیم. در سال 2005 آمریکا اولین استراتژی مبارزه با مواد مخدر خود را در افغانستان اجرا کرد و بیش از دو میلیارد دلار بودجه به این طرح به منظور قطع و جلوگیری از تولید، مصرف و قاچاق غیرقانونی مواد مخدر در افغانستان از طریق حذف، ریشه کنی، ممنوعیت، اصلاحات عدلی(دادگستری)، اطلاعات عمومی و کاهش تقاضای مواد مخدر اختصاص داد. " در عین حال، این کار خیلی دیر انجام شد، چرا که اقتصاد وابسته به مواد مخدر افغانستان تا سال 2005 جای پای خود را به شدت محکم کرده بود."نسل جدید سیاستمداران جنگ سالار" موقعیت های قدرتمندی را در اختیار خود گرفته بودند، در حالی که به طور فعال در اقتصاد غیرقانونی نیز دخیل مانده بودند. همان طور که ماآس Maass در گزارش خود اشاره کرده ارزش ناخالص بالقوه اقتصاد مخدر در آن دورۀ زمانی معادل تقریباً نیمی از تولید ناخالص داخلی افغانستان بود. بین سال های 2003 و 2009 سیاست های مبارزه با مواد مخدر آمریکا عمدتاً بر روی تلاش های ریشه کن سازی و ممنوعیت تمرکز داشت. طبق گفته وندا فلباب براون، یکی از اعضای ارشد بروکینگز، این سیاست ها تأثیرات شدیداً منفی بر مأموریت کلی رزمی آمریکا در افغانستان داشته است. زیرا آمریکایی ها جمعیت محلی را آزرده خاطر کردند (در آنجا حتی به طور موقت برای ممنوعیت کشت خشخاش هیچ پاداشی در نظر گرفته نشده نبود). دولت وحدت ملی و همچنین نخبگان قبیله ای محلی و یا دولت محلی، برای ریشه کنی کشت خشخاش موافقت کرده بودند ولی برنامه جبرانی در نظر نگرفته بودند. همه این تأثیرات باعث شد که برخی از مردم محلی تشویق شوند تا از طالبان حمایت کنند و یا از همکاری با نیروهای نظامی بین المللی و دولتی خودداری کنند. مقاله ویلیام بیرد در مورد چالش اقتصاد تریاک افغانستان در سال 2008 نتیجه مشابهی را به دست می دهد. وی نوشته که مبارزه با مواد مخدر دولت در سال 2004/05 که بالاترین موفقیت را در ولایت ننگرهار کسب کرده؛ هزینه های سیاسی قابل ملاحظه ای برای دولت داشته است. یک خوانش و بررسی عمیق انجام شد که چرا تلاش های ممانعت آمریکا شکست خورد و در گزارش اوت 2009 کمیته ارتباطات خارجی سنای آمریکا ارائه شد. گزارش به عدالت اجتماعی اشاره می کند، و در متن آن آمده که به شرکت DynCorp International یک پیمانکار بزرگ دولتی آمریکا "35 میلیون تا 45 میلیون دلار در سال پرداخت می شود تا بر اقدامات ریشه کن سازی که اغلب توسط افغانستانی ها انجام می شود نظارت کند. در حالی که به مردم افغانستان که کار اصلی را انجام می دهند تنها چندین دلار در روز پرداخت می شود. تلاش ها در راستای ممنوعیت، از جمله نابودسازی تجهیزات تهیه هروئین در اثر حملات شبانه ای که بین سال های 2003 و 2009 اتفاق افتاد هم باعث ایجاد اثرات مطلوب نشد. از سال 2009 تلاش های ممنوعیت شامل مأموریت های "کشتار یا دستگیری" بود. این تاکتیک به دلیل وجود فساد در نیروهای پلیس مبارزه با مواد مخدر به شدت دارای عیب و نقص بوده است. فلباب براون در شهادت خود در پیشگاه کمیته های پارلمانی مجلس سنا در مورد کنترل بین المللی مواد مخدر که در اکتبر 2009 برگزار شد به این مسئله اشاره کرد. در آنجا وی اظهار داشت که روش هایی به کار گرفته شد تا رقابت درزمینه مواد مخدر و هماوردهای قبیله ای و قومی حذف شود. وی افزود: "عملیات ها و مبارزات عمدتاً بر علیه معامله گران کوچک و آسیب پذیر انجام می شد که نمی توانستند به اندازه کافی رشوه دهند و یا آن قدر قوی نبودند که بتوانند گروه های مبارزه با مواد مخدر و ناظران آن ها در داخل دولت افغانستان را مرعوب کنند." بیرد یکی دیگر از جنبه ها را برجسته کرده و تأکید نمود "مواردی هم از دستگیری معامله گران مواد مخدر گزارش شده، که بعداً در ازای پرداخت پول آزاد شدند" و افزود که مواردی هم بوده که "محموله های مواد مخدر مصادره شده اند اما نابوده نشده اند؛ بلکه برای فروش توسط مقامات محلی فاسد به کار رفته اند. همچنین گاهی بخشی از محموله به معامله گر به ازای پرداخت پول اضافی بازگردانده شده است". 2009: اختلاف در ناتو و تغییرات و اصلاحات سیاست آمریکا تغییر در گفتمان کلی دیپلماتیک در سال 2007 قابل توجه بود. سالی که همچنین دارای یک رکورد تاریخی در سطوح زیر کشت تریاک است و در 193000 هکتار زمین خشخاش کشت شد. این رقم فقط در سال های 2013، 2014 و 2017 به میزان بالاتر رسید. به عنوان مثال، در بندهای مقدماتی مقررات قطعنامه شورای امنیت سازمان ملل متحد 2007 نگرانی ها درباره ارتباط بین تروریسم و مواد مخدر غیرقانونی بیان شد. برای اولین بار بود که سازمان ملل متحد مبارزه با شورش و مبارزه با مواد مخدر را هم زمان ذکر می کرد. ارتش آمریکا از سال 2004 از این کلمات در کنار هم استفاده کرده بود. این امر همچنین به این معنا بود که برای اولین بار سازمان ملل متحد مواضع ضد شورش و مواضع ضد مواد مخدر را تحت یک عنوان مطرح کرد. ارتش آمریکا این خط مشی را از 2004 استفاده کرده بود. در نهایت سازمان ملل موضع آمریکا را پذیرفت و قبول کرد که اقتصاد وابسته به مواد مخدر افغانستان توسط شورشیان کنترل می شود. هرچند که پیش از آن موضع متعادل تری اتخاذ کرده بود. یک سال بعد، در اکتبر 2008 ابتکار عمل آمریکا در نشست وزرای دفاع ناتو مطرح شد و توافق شد که سربازان ناتو در افغانستان می توانند به قاچاقچیان مواد مخدر حمله کنند. کمیتۀ روابط خارجی مجلس سنای آمریکا در اوت 2009 اظهار داشت که مجوز استفاده از سلاح مرگبار در راه مبارزه با قاچاقچیان که در اوایل سال 2009 تصویب شد، "باعث نگرانی شدید ناتو" شده؛ چرا که "برخی از [کشورهای عضو] سؤال کردند که آیا کشتار قاچاقچیان و ویرانی آزمایشگاه های مواد مخدر با قوانین بین المللی مطابقت دارند. "به ویژه آلمان، از دنبال کردن این رویکرد اجتناب ورزید، در حالی که مثلاً انگلیس برای حمایت از آن آماده بود. گاردین در آن زمان گزارش داد که هر طرح مأموریت کشتن یا دستگیری قاچاقچیان باید توسط وکلای نظامی امضا شود "و باید اطمینان داشته باشند که قاچاقچی مواد مخدر به وضوح با شورش ها ارتباط دارد." در نتیجه، این سیاست مدت طولانی قابل اجرا نبود و تعداد چنین مأموریت های در صورت وجود، بسیار کم است. یاپ هوپ شفر، دبیر کل ناتو در آن زمان، در گزارش سنای آمریکا، اطمینان داد که "فیلترهایی ایجاد شده تا اطمینان حاصل شود که متحدین در محدوده قانونی عمل می کنند." اصلاحات سیاسی سال 2009 که با استراتژی ضد مواد مخدر جدید دولت اوباما راه اندازی شد، ریشه کنی را رها کرد و برافزایش ممانعت و جلوگیری تمرکز کرد. عمدتاً سوداگران وابسته به طالبان را هدف گرفتند و یک استراتژی توسعه روستایی به عنوان وسیله ای برای کمک به کشاورزان جهت شناسایی محصولات زراعی جایگزین جهت کشت مطرح شد. آمریکا همچنین برای اولین بار یک استراتژی کشاورزی برای افغانستان را توسعه داد و پیش بینی کرد 450 نیروی غیرنظامی اضافی برای نظارت بر اجرای آن طرح ها استخدام شوند. این تغییر همچنین در قطعنامه شورای امنیت سازمان ملل متحد در سال 2009 در مورد افغانستان منعکس شده است که برای اولین بار آیساف و عملیات آزادی پایدار را فرا خواند و از آنان خواسته شد تا "همچنان پیگیر رفع تهدیدهای امنیتی و ثبات افغانستان باشند که توسط طالبان، القاعده، گروه های مسلح غیرقانونی، جنایتکاران و کسانی که در تجارت مواد مخدر مشغول به کار هستند اعمال شده است. با این حال این تاکتیک ها همان طور که فلباب براون گفته، موفق نبودند. پس از صدها حملات ممانعت که در سال 2009 به ویژه در جنوب افغانستان انجام شد، این ها تقریباً هیچ تأثیری بر جریان های مالی منابع طالبان نداشت. براون توضیح داد که حتی در اوج افزایش نیروی ارتش آمریکا در افغانستان بین سال های 2010 تا 2012 " تلاش های ممنوعیت مواد مخدر برای سرکوب جریان های مالی طالبان بر فعالیت های آن ها و پایداری در سطح استراتژیک هیچ تأثیری نگذاشت. این سیاست همچنین این نکته را نادیده گرفته که بخش عمده و بزرگ تر اقتصاد مواد مخدر در افغانستان توسط شورشیان کنترل نمی شود. علاوه بر این، فلباب براون اشاره کرد که استراتژی حملات شبانه و جستجوهای خانه به خانه هم برای دستیابی به اهداف ارزشمند و جستجو برای مواد مخدر و مواد منفجره روش مناسبی نبود و تمایز بین کشاورزان و قاچاقچیان مواد مخدر و عاملان طالبان را مختل و تیره کرده است ". همان طور که جان ساپکو، بازرس ویژه بازسازی افغانستان، در شهادت خود در ژانویه 2014 در مجلس سنا در مورد کنترل مواد مخدر بین المللی، اظهار داشت: از سال 2002 تلاش آمریکا برای مقابله با مواد مخدر، تأکید بر ریشه کن سازی مناطق کشت خشخاش و جلوگیری از تولید مواد مخدر بوده است [...]. در آخرین سفر من به افغانستان، هیچ کس در سفارت نتوانست به طور قانع کننده به من توضیح دهد که چگونه تلاش های دولت آمریکا در راه مبارزه با مواد مخدر می تواند تأثیر معنی داری بر کاهش تجارت مواد مخدر بگذارد یا اینکه آیا پس از گذار از سال 2014 تأثیر قابل توجهی خواهند داشت یا خیر. آمارها هم درستی اظهارات وی را تائید می کنند: بین سال های 2009 تا 2014 افغانستان موفق شد دو سال دیگر رکورد زراعتی برای تولید خشخاش ثبت کند. در سال 2013 حدود 209000 هکتار زمین با کشت خشخاش مملو شد و در سال 2014، 224000 هکتار زیر کشت خشخاش بود. به دنبال انتخابات ریاست جمهوری افغانستان در سال 2014 و خروج تعداد قابل توجهی از نیروهای رزمی آمریکا در دسامبر همان سال، به نظر می رسید تلاش های مبارزه با مواد مخدر متوقف شده است. اشرف غنی رئیس جمهور افغانستان یکی از اساتید حقوق که زنی از نژاد ازبک است و سلامت عظیمی نام دارد، را به عنوان وزیر مبارزه با مواد مخدر در آوریل 2015، منصوب کرد. این انتصاب سیاسی به خاطر ائتلاف با عبدالرشید دوستم، معاون اول رئیس جمهور و رهبر جنبش ملی حزب سیاسی بود. عظیمی که از یک پیش زمینه دانشگاهی می آید و پیش از این هرگز جایگاه وزارت نداشت، یک نامزد ضعیف برای این کار بود. برخی این مسئولیت را "سخت ترین شغل در جهان" می نامند و عظیمی برای این کار مناسب نبود. طبق بررسی های سالانه تریاک UNODC که بین سال های 2015 تا 2017 منتشر شد، مشخص است تقریباً هیچ گونه ریشه کنی در زمان تصدی عظیمی وجود نداشته است. فعالیت های ریشه کن سازی عمدتاً توسط فرمانداران ولایتی هدایت می شد و وزیر جدید برای ترغیب و جلب توجه برخی از فرمانداران به انجام این کار نیاز به تعامل قابل توجهی داشت. یک مقام رسمی از اداره انکشاف مستقل حکومت محلی (IDLG) در سال 2016 به شبکه تحلیلگران افغانستان گفت که عظیمی در سال اول تصدی تنها به منطقه بامیان سفر کرد (در اوایل سال 2016)، ولایتی که از سال 2005 کشت خشخاش اصلاً در آن دیده نشده بود. وی در واقع برای افتتاح یک شعبه جدید از دانشگاه شهر به آنجا سفر کرده بود. رئیس جمهور غنی، که به خاطر تمایلش به مدیریت خرد مشهور است، نیز اولویت را بر ریشه کن سازی نگذاشت. تغییر دولت در آمریکا در سال 2016/17 نیز به عدم وجود یک سیاست مشخص کمک کرد و به طور کلی اهداف مبارزه با مواد مخدر را به سمت حاشیه راند. مبارزه با مواد مخدر؛ به چه قیمتی؟ همان طور که توضیح داده شد آمریکا و متحدان این کشور، رویکردها و روش های مختلفی را برای مقابله با گسترش صنایع مواد مخدر در افغانستان بین سال های 2002 تا 2017 امتحان کرده اند. این روش ها شامل آخرین حملات هوایی علیه تجهیزات پردازش موادمخدر است که تحت مدیریت دولت جدید ترامپ در آمریکا صورت گرفته است. جدا از ملاحظات بشردوستانه و فنی، کمبود اصلی که قبلاً بوده و هنوز هم هست این است که رویکردها تیره و مبهم است. شورش را هدف قرار می دهند و بازیگران دیگر رها می شوند که از آن بازی سود ببرند. شاخص های مرکزی نیز نشان می دهند که این رویکردها ضد تولیدی بوده و نتیجه های متفاوت و متضاد از آنچه مورد انتظارند؛ تولید کرده است. تلاش ها در راه ریشه کن سازی باعث ایجاد زمین های زراعی بیشتر شده و پس از آن، منجر به تولید خشخاش بیشتر می شود. در همین حال، تاکتیک ها برای ممنوعیت شدید منجر به ادغام و تحکیم و تقویت صنعت مواد مخدر شده است. گروهی از افراد متحد از جمله جنگ سالاران، فرماندهان و سایر بازیگرانی که در تجارت مواد مخدر نقش دارند، اغلب قادر بوده اند در تلاش ها برای مبارزه با مواد مخدر دست ببرند و زمام امور را خود در دست بگیرند و نگذارند تأثیر مطلوب ایجاد شود. اطلاعات بدست آمده از جانب متحدان افغانستان بدون شک به کلید رویکرد جدید تبدیل می شود، و نشان می دهد که چطور حملات هوایی تغییر ایجاد می کند. انتهای مطلب/ آنچه در این متن آمده به معنای تأیید محتوای آن از سویموسسه ایران شرقی نیست و تنها در راستای اطلاع رسانی و انعكاس نظرات تحليلگران و منابع مختلف منتشر شده است

Session Replace: Table './eastern8_db1/customer_sessions' is marked as crashed and should be repaired