ایران شرقی/

پس از یازدهم سپتامبر  2001 صفحه جدیدی در سیاست خارجی افغانستان گشوده شد و این کشور در دوران پس از انزوای سیاسی، با بسیاری از واحدهای سیاسی روابط دیپلماتیک برقرار کرد. در این بین به دلایل متعددی، آمریکا در محور سیاست خارجی افغانستان قرار گرفت و به عنوان دوست استراتژیک این کشور قلمداد شد که بر این اساس، کارگزاران سیاست خارجی افغانستان و در راس آنان حامد کرزی تلاش کردند که روابط دیپلماتیک سطح بالایی را با واشنگتن برقرار کنند.
سیاست خارجی آمریکا در قبال افغانستان پسا طالبان توسط مراکز و نویسندگان مختلفی بررسی شده است اما به این مسئله که افغانستان جدید در قبال آمریکا چه سیاستی را اتخاذ کرد و بررسی این سیاست، کمتر توجه شده است. عبدالقاهر بهشتی؛ پژوهشگر افغانستانی به سفارش موسسه مطالعات آسیای مرکزی و افغانستان، سیاست خارجی افغانستان در دوران حامد کرزی در قبال آمریکا را مورد بررسی قرار داده است. در یک بیان کلی، در دوران زمامداری حامد کرزی می‌توان همگرایی و واگرایی بین سیاست‌های افغانستان و آمریکا را از هم تمایز داد.
تفسیرهای گاه مشترک و گاه متفاوت کارگزاران افغانستان و آمریکا در مورد حکومتداری، مبارزه با تروریسم و طالبان، در این دوران، سبب این همگرایی و واگرایی بودند. همگرایی گاه چنان بود که برخی حامد کرزی را مجری بی چون و چرای سیاست‌های آمریکا در افغانستان عنوان می‌کردند و گاه، واگرایی چنان شدید بود که اختلافات به تریبون‌های رسمی راه می‌یافت و یا رئیس جمهور وقت آمریکا تهدید به استفاده از گزینه صفر یعنی خروج تمام نظامیان آمریکایی از افغانستان می‌کرد.
بررسی سیاست خارجی افغانستان در این دوره با توجه به ویژگی‌های خاص این دوران، می‌تواند از اهمیت زیادی برخوردار باشد و نکات ارزشمندی را در مورد نوع روابط افغانستان با یک قدرت بین‌المللی و نوع نگاه آن قدرت به افغانستان تبیین کند.
انتهای مطلب/